Polanica-Zdrój

Polanica – Zdrój jest miastem uzdrowiskowym, wchodzącym administracyjnie w skład powiatu kłodzkiego i województwa dolnośląskiego. Miejscowość liczy ok. 7 tys. mieszkańców. Uzdrowisko podgórskie, położone w Sudetach w dolinie Bystrzycy Dusznickiej. Klimat podgórski,  moderowany przez zwarte obszary leśne (drzewostan w przewadze iglasty), porastające zbocza górskie, otaczające miasto. Tworzywa uzdrowiskowe Polanicy – Zdroju to klimat, naturalne wody mineralne i borowiny.

Uzdrowiskowa historia Polanicy – Zdroju sięga pierwszych lat XVIII wieku, chociaż wcześniejsze zapisy kronikarskie wskazują, że z leczniczych właściwości wód z tutejszych zdrojów korzystano znacznie wcześniej. Pierwszym inwestorem, który zdecydował się na budowę obiektów kuracyjnych, był Joseph Grolms – kupiec z Kłodzka. Za jego sprawą powstał dom zdrojowy, wykorzystujący wody z urządzonego Źródła. Wraz ze zmian± właścicieli uzdrowiska pojawiały się kolejne obiekty, jednak dopiero w 1873 roku – wraz z wejściem poważnego kapitału – rozpoczęła się w pełni planowa działalność uzdrowiskowa. Wenzel Hoffmann – wrocławski przemysłowiec – wykorzystując wzorce szwajcarskie, zlecił zaprojektowanie i budowę obiektów dla leczniczego wykorzystania miejscowych surowców leczniczych. Pijalnia wód mineralnych, dom zdrojowy, park, teatr, kawiarnia i kilka pensjonatów – stały się zalążkiem kurortu klasy europejskiej. Kolejny wrocławski właściciel uzdrowiska, Georg Haase, rozwinął je na miarę możliwości konkurowania z innymi kurortami. Ten specjalista od browarnictwa, radca handlowy i doskonały koordynator – potrafił skupić wokół siebie grono osób, rozumiejących ideę lecznictwa uzdrowiskowego. Zarządzana przez Haasego spółka wprowadziła nowoczesną technikę zdrojową zbudowała luksusowe obiekty dla zespołu kuracyjnego oraz infrastrukturę towarzysząc. Warto wspomnieć, że dynamika rozwoju kurortu była spowodowana innowacyjnymi – na owe czasy – działaniami reklamowymi.

Rozwojowi uzdrowiska na krótko przeszkodziła I wojna światowa, jednakowoż zachowało ono swoje funkcje. Okres międzywojenny to przede wszystkim rozwój funkcji wypoczynkowych miejscowości i kolejne inwestycje zdrojowe: nowy teatr zdrojowy, kasyno, kawiarnie, rozbudowa parku. Uzdrowisko zatrudniało stał± orkiestrę zdrojową,  kwitło życie kulturalne, licznie zjeżdżali “do wód” artyści, literaci, politycy. Podczas II wojny światowej Polanica – Zdrój staje się szpitalem wojskowym i ośrodkiem rekonwalescencji. Dzięki temu, że struktura uzdrowiska nie uległa zniszczeniom wojennym, natychmiast po wojnie podjęto działalność leczniczą.

Dziś Polanica – Zdrój to uzdrowisko o ustalonej międzynarodowej renomie, z nowocześnie wyposażonymi obiektami leczniczymi, rozwinięta baza pobytów dla kuracjuszy i turystów. Przybywa też nowoczesnych obiektów SPA, znakomicie uzupełniających ofertę zdrowotna±. Odbywają się tu  liczne imprezy kulturalne, sportowe i rekreacyjne. Zwolennicy aktywnego wypoczynku mają do dyspozycji szlaki rowerowe i piesze o różnej długości i stopniu trudności – od typowo spacerowych, po słynne “Piekielną Pętlę”. Przedsmak zimowego pobytu daje letni tor saneczkowy, amatorów kipieli zapraszają baseny. Wszyscy, którzy chcą się zachwycić atmosferą kurortu, mogą spacerować w urokliwym Parku Zdrojowym, a po wizycie w pijalni wód odwiedzić Teatr Zdrojowy. Polanica – Zdrój zaprasza przez cały rok, swoim gościom oferując w podziękowaniu cenny dar – zdrowie.

W Polanicy – Zdroju leczy się m.in.: choroby kardiologiczne (zmiany zwyrodnieniowe mięśnia sercowego, choroba wieńcowa serca, nadciśnienie tętnicze); choroby gastrologiczne (choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, stany zapalne pęcherzyka żółciowego i trzustki, nieżyty żołądka i jelit); choroby narządu ruchu.

 

 

 

Dołącz do klubu kuracjusza!

Otrzymuj najlepsze oferty pobytowe

*Nie wysyłamy spamu